geplaatst door flexvoetbal op 2010-09-14 10:45:00Bespaar Oranje die voetbaldwergen, kap ermee

De laatste tien minuten van San Marino-Nederland bekeek ik laatst met een bevriende collega-journalist en Dirk Kuijt vanaf een houten bankje langs de zijlijn. Het uitzicht was uitmuntend. Recht voor onze neus zagen we een WK-finalist aan het werk, achter beide doelen stonden geen tribunes maar domineerden de groene heuvelen van San Marino. Het voetbal ging nergens over, maar de omstandigheden vergoedden veel, zoniet alles. In het Stadio Olimpico van Serravalle is een vriendelijke glimlach naar een suppoost afdoende om alle hekken en deuren open te laten zwaaien. Dan kan het dus gebeuren dat je de eindfase van een officiële interland zit te bekijken naast een gewisselde speler, in dit geval Kuijt. De rechtsbuiten van het Nederlands elftal vond het allemaal prima.'Zo, die gasten van San Marino hebben we even mooi op hun plaats gezet', grapte Kuijt nadat Ruud van Nistelrooy diens rentree in Oranje had omlijst met een luid bejubeld en fraai doelpunt. Op mijn gekscherende voorstel aan Kuijt om de laatste minuten een balletje mee te trappen, zei hij:'Mij best. Let wel op die nummer 10, dat is de enige die een beetje kan voetballen.'Zo'n avond was het dus. De laatste keer dat we elkaar zagen was in een afgeladen Soccer City te Johannesburg, na de WK-finale.'Op een of andere manier was díé avond net iets specialer', lachte Kuijt en hij sjokte richting kleedkamer, enkele tientallen meters verderop. De kleedlokalen riepen sterke associaties op met die van een gemiddelde amateurclub uit pakweg de vierde klasse KNVB. Anderhalf uur voor de wedstrijd stond ook daar de deur wagenwijd open en verzorgde een suppoost desgevraagd een rondleiding. De laatste kleedkamer die ik van binnen zag was in Amsterdam op sportpark De Toekomst, waar boven iedere luxe stoel een computerscherm hing met daarop de individuele trainingsschema's van de Ajax-speler in kwestie. In San Marino daarentegen stapte ik twee weken later rechtstreeks het Polygoon Journaal binnen. Houten banken, een rijtje gammele douchekoppen, een toilet met loszittende wc-bril en een intens muffe geur bepaalden de sfeer.'Dit is de beste accommodatie van San Marino', vertelde de suppoost en trots vroeg hij of ik het mooi vond. Om de sympathieke man niet voor het hoofd te stoten, loog ik dat het een prachtige kleedkamer was. Voor de zekerheid haalde hij nog even een doekje over de houten banken en zei:'Topvoetballers als Wesley Sneijder en Ruud van Nistelrooy mogen niet op een vieze bank zitten. Wat denk je, zullen ze het hier naar hun zin hebben?'Veel charmanter zal het niet gauw meer worden, maar interlands als deze slaan natuurlijk nergens op. Het is eerder een soort zendingswerk dan een serieus te nemen voetbalwedstrijd. San Marino (dertigduizend inwoners) deelt de laatste plaats van de FIFA-ranglijst met Anguilla, Montserrat, Amerikaans-Samoa, Papoea-Nieuw-Guinea en de Centraal Afrikaanse Republiek. Zelfs Andorra en Tahiti worden hoger aangeslagen. Na afloop van de 5-0 overwinning van Oranje stonden een aantal internationals van San Marino met een fototoestel bij de Nederlandse spelersbus. Vooraf en in de rust waren ze vooral bezig met afspraken maken over wie met welke Oranje-speler shirtje zou gaan ruilen.'Voor mij persoonlijk is dit vanwege mijn rentree een bijzondere avond', zei Van Nistelrooy naast het veld in San Marino, terwijl de ballen-
jongens kraaiend om zijn nek hingen.'Maar het wordt nu toch echt tijd dat de UEFA dit soort wedstrijden van de kalender gaat halen.'De spits heeft groot gelijk. Kappen met die overbodige onzin, hoe hartverwarmend de bezoekjes aan Europa's voetbaldwergen ook mogen zijn.Simon Zwartkruis